புடவை என்பது ஆறு கஜத் துணி மட்டுமல்ல; அது இந்தியாவின் வரைபடத்தையும், வரலாற்றையும், ஒவ்வொரு மாநிலத்தின் அடையாளத்தையும் சுமந்து நிற்கிறது. மகேஸ்வரி முதல் பனாரசி வரை, ஒவ்வொரு புடவையின் எல்லையும் ஒரு வரலாற்றையும், அதன் ஒவ்வொரு அமைப்பும் ஒரு நினைவையும் கொண்டுள்ளது. இது வகுப்பறையில் கற்றது அல்ல, மாறாகத் தாய்மார்களின் அலமாரிகளில் இருந்து கற்ற ஒரு வாழ்க்கைப்பயணம்.

பல்வேறு தலைசிறந்த பெண்களின் வாழ்க்கையைச் சுவிர் சரன் குறிப்பிடுகிறார். புடவை ஒரு பெண்ணின் தனித்தன்மையை அழிக்கவில்லை, மாறாக அதை வெளிப்படுத்துகிறது என்று அவர் கூறுகிறார். ஒரு மருத்துவர் முதல் ஒரு பத்திரிகையாளர் வரை, புடவை என்பது அதிகாரத்தையும் நளினத்தையும் ஒருங்கே வழங்கும் ஒரு கருவியாகத் திகழ்கிறது.

இருப்பினும், இந்தப் புடவை பின்னால் இருக்கும் நெசவாளர்களின் உழைப்பு மற்றும் அவர்களின் வாழ்வாதாரம் குறித்த கவலைகளையும் கட்டுரை பேசுகிறது. கைத்தறித் தொழிலின் நுணுக்கமான கலை மற்றும் அதன் மதிப்பு குறித்த விவாதத்தை இது முன்வைக்கிறது. புடவை என்பது ஒரு முடிவற்ற பயணம்; அது ஒரு காலத்திற்குப் பிறகு திரைச்சீலைகளாகவோ அல்லது மற்ற ஆடையாகவோ உருமாறித் தொடர்ந்து வாழ்ந்து கொண்டே இருக்கிறது.