భారతదేశ స్వాతంత్ర్యానంతర తొలి సంవత్సరాలలో స్పష్టమైన పర్యావరణ విధానం లేదు. 1976లో రాజ్యాంగ సవరణ ద్వారా పర్యావరణ పరిరక్షణను ప్రభుత్వ విధానంగా (ఆర్టికల్ 48A) మరియు పౌరుల ప్రాథమిక విధిగా (ఆర్టికల్ 51A (g)) చేర్చారు. 1984 భోపాల్ గ్యాస్ దుర్ఘటన తర్వాత, సుప్రీం కోర్టు పర్యావరణ పరిరక్షణలో అత్యంత చురుకైన పాత్ర పోషించడం ప్రారంభించింది.

సుప్రీం కోర్టు 'అబ్సల్యూట్ లయబిలిటీ' (Absolute Liability), 'కాలుష్య కారకుడు చెల్లించాలి' (Polluter Pays Principle) మరియు 'ముందస్తు జాగ్రత్తల సూత్రం' (Precautionary Principle) వంటి కీలకమైన సిద్ధాంతాలను అభివృద్ధి చేసింది. అలాగే 'పబ్లిక్ ట్రస్ట్ డాక్ట్రిన్' మరియు 'సుస్థిర అభివృద్ధి' వంటి అంశాలను కూడా చట్టబద్ధం చేసింది.

అయితే, ఇటీవల కాలంలో కోర్టు వైఖరిలో మార్పులు వస్తున్నాయని విశ్లేషకులు భావిస్తున్నారు. పర్యావరణ సంస్థల వాదనలకు మద్దతు ఇచ్చినప్పటికీ, భారీ మౌలిక సదుపాయాల ప్రాజెక్టులను సవాలు చేసే కేసులలో కోర్టు అంతటి కఠినంగా వ్యవహరించడం లేదని, ఇది పర్యావరణ న్యాయశాస్త్రంలో అసమతుల్యతకు దారితీస్తోందని చర్చ జరుగుతోంది.